كه در خبر همهء اين‌ها تبين واجب است آنگاه در مفهوم آيه باقى مىماند قول و خبر كسانى كه يقين به عدم فسق آنها داريم يعنى قطع داريم كه نه مرتكب كبيره‌اند و نه صغيره و آنها عبارتند از : معصومين ( ع ) و تالى تلو معصومين همانند سيّدرضىها و . . . . كه خبر اين‌ها علمى و يقين‌آور است و در خبرهاى علمى هم نيازى به مفهوم آيه نيست بلكه علم علم است و حجّت عقلى است پس بايد از خير مفهوم آيه گذشت . جواب ما : مرحوم شيخ دو جواب مىدهند : جواب اوّل : ما قبول نداريم كه مراد از فاسق مطلق كسى باشد كه از طاعت خدا بيرون است بلكه ما مدّعى هستيم كه مراد از فاسق در لسان قرآن يا خصوص كافر است به قرينه اينكه كثيرا ما فاسق را در مقابل مؤمن قرار داده و به قرينه مقابله بايد مراد از فاسق كافر باشد از جمله فرموده : أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً ؟ بنابراين ربطى به مخبرهاى مسلمان ندارد و يا اگر هم عموميت داشته باشد مىگوئيم حد اكثر مراد از فاسق مرتكب كبيره است و مرتكب صغائر منظور نيستند و اين را به دو دليل اثبات مىكنيم : 1 - در عرف ما متشرعه كه از فاسق ، مرتكب الكبائر اراده مىشود و تبادر مىكند حال شك مىكنيم كه در عرف شرع مقدس و لسان قرآن هم همين معنا مراد بوده يا نه اصالة عدم النقل جارى مىكنيم كه همان استصحاب قهقرى باشد [ البته اين اصل حجت نيست ] . 2 - قرآن مجيد در يك آيه فرموده : تنها گناهان كبيره موجب عذابند و در آيه ديگر فرموده : فسق موجب عذاب است از مجموع اين دو آيه نتيجه مىگيريم كه تنها گناهان كبيره موجب فسق هستند نه مطلق گناه حال نسبت به كسانى كه ما يقين داريم كه مرتكب كبائر نيستند همانند زراره‌ها و محمد بن مسلم‌ها و . . . . و در مفهوم آيه داخل هستند پس مفهوم آيه منحصر به معصوم و تالى